Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες

Αυτά τα κείμενα γράφτηκαν για ανθρώπους που αγαπάω και δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Γυναίκα».

Μαλβίνα Κάραλη

Το εκτόπισμα κάποιων δημόσιων προσωπικοτήτων το αντιλαμβάνεται κανείς από τον τρόπο που έχει χαραχθεί το όνομα τους στο μυαλό του κοινού!  Αλίκη, Τζένη, Μαλβίνα....

Μαλβίνα* Ένα όνομα που μικροί και μεγάλοι αναγνωρίζουν χωρίς να συνοδεύεται απαραίτητα από το επίθετο (Κάραλη).

Όλοι έχουμε κάπου διαβάσει στα κλεφτά στιχάκια ή συνεντεύξεις της, κάπου κάποτε έχουμε αποθηκεύσει στο κινητό μας φωτογραφίες με καυστικά σχόλια ή «διδακτικά αποφθέγματα» της. Μια δημοσιογράφος με πολλά ταλέντα και πολύ τσαγανό! Δεκαοχτώ χρόνια έχουν περάσει από τότε που έφυγε κι όμως είναι με κάποιο τρόπο διαχρονική.

Αφορμή του άρθρου αυτού, ένα βιβλίο-συρραφή κειμένων της στα χρόνια του΄90 που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Γυναίκα, με τίτλο «Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες» από τις εκδόσεις Κάκτος, που έπεσε στα χέρια μας.

Κείμενα που νομίζεις πως γράφτηκαν για το σήμερα, που σκιαγραφούν έναν άνθρωπο με ευφυΐα, πολύ καλή γνώση και χρήση της ελληνικής γλώσσας, παρορμητικότητα, πάθος, ανησυχίες, πολλές πολλές ιστορίες και «χωρίς ταμπού και "δηθενιές"».

Συνηθισμένοι άνθρωποι

Μεταμεσονύκτιο τηλεφώνημα του Ανδρέα Βουτσινά από το Παρίσι. «Άκου τι μου άρεσε στο βιβλίο που μου σύστησες Μαλβινάκι: Αν μερικοί τύποι έχουν τόσο εύκολη την κακία, είναι γιατί είναι γεννημένοι καλοί, καλοί  αλλά αδύναμοι. Ένας γεννημένος κακός, είναι βέβαιο, δεν θα ευτέλιζε τη συμπεριφορά του σε τόσες μικρότητες…»

Κείμενα με ιστορίες από τη ζωή της, με συζητήσεις και αλληλογραφίες, με ερωτήματα γύρω από τον έρωτα, κείμενα που ένα δημόσιο πρόσωπο σήμερα δεν θα τύπωνε στο χαρτί. Ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα, που προβληματίζει, αν μη τι άλλο σε βάζει στη διαδικασία να σκεφτείς είτε συμφωνείς με τα αναγραφόμενα είτε όχι. Δίνει την αίσθηση του προσωπικού ημερολογίου που  ̶ εάν αντέξεις ̶  να το κρατήσεις αδιάβαστο για παραπάνω από μια ή δύο ημέρες μπορείς να επιστρέψεις και να το συνεχίσεις χωρίς να αισθάνεσαι πως έχεις χάσει τη «ροή» του.

Αισθησιακή καλοσύνη

[...] Ξυπνώντας, διάβασα εφημερίδες και περιοδικά. Το κάνω μια δυο φορές τον χρόνο ̶  πάντα σε διακοπές. Ένα πράσινο πηχτό υγρό άρχισε να τρέχει. Η γραμμένη ύλη αιμορραγούσε. Οι αστροφυσικοί με μια φωτογραφία απαντάνε στους φιλόσοφους και η Άννα Παναγιωτοπούλου αποκαλεί Κατιναριό την άγνωστη της Ντόρα Μητροτάκη. Ενοχλείται που η Ντενίση έκλεισε το θέατρο όταν πέθανε ο Τρίτσης. Λες και ο πόνος είναι κοπιράιτ μιας μάρκας ανθρώπων. Φτύνουν το αρνητικό, αντί να επαινέσουν το θετικό. Αλλά «ποιος προτιμάει να ζει ρημάζοντας στον χρόνο», είπα, και είχα στον νου μου τον Γιώργο Χειμωνά, τον Άμλετ, τον Ρεμπό και τον Άρη. Κι εγώ, που βλακωδώς και επί έτη πίστευα, ότι το μίσος των άλλων είναι το θερμόμετρο της επιτυχίας μου, σαν να ψιλοκατάλαβα πως, έτσι ξέσκεπη από Θεό, είχα χίλιους λόγους παραπάνω να αφεθώ στην καλοσύνη. Μια καλοσύνη όχι βλακώδη, Πατέρα, όχι οικουμενική: αισθησιακή. Να παγιώνει τα θετικά αισθήματα, ακόμη και για όσους δεν μου μοιάζουν. Κάθε άνθρωπος μπορεί να αγαπηθεί, αρκεί να είναι συμβάν κι όχι σύμπαν. Κι αν αγαπηθεί και ο έσχατος τότε θα αφανιστούν τα πρόσωπα όσων δεν χάρισαν ποτέ και σε κανέναν τη συγγνώμη τους, Πατέρα. [...]

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο  μπορείτε να βρείτε εδώ

Και αν χρειάζεστε και άλλες πληροφορίες για εκείνη σας παραθέτουμε μερικές*

Γεννήθηκε ως Μαρία Σακκά, ήταν Ελληνίδα συγγραφέας, σεναριογράφος, δημοσιογράφος και παρουσιάστρια.

Εργάστηκε επί χρόνια ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες όπως η Απογευματινή και η Ελευθεροτυπία και ως αρθρογράφος στα περιοδικά Φαντάζιο, Επίκαιρα, Γυναίκα, Κλικ, 01.

Δεν παρέλειψε όμως να μπει και σε κάθε σπίτι, που σέβονταν τον εαυτό του και είχε τηλεόραση, μέσω τηλεοπτικών εκπομπών.  Οι πιο δημοφιλείς εκπομπές της ήταν το Mea Culpa (Seven X), Malvina Live (ΣΚΑΪ), Μalvina Hostess (Mega Channel), Malvina Rixten (Star Channel). Ο χαρακτήρας αυτών των τηλεοπτικών σόου, που συνήθως προβάλλονταν πριν ή μετά το κεντρικό δελτίο ειδήσεων, ήταν επιθεωρησιακός.  Τιμήθηκε με δύο κρατικά βραβεία σεναρίου για τις ταινίες «Ξένια» (1989) και «Κρυστάλλινες Νύχτες» (1992).

Ήταν γενναιόδωρη με όλους όσους αγαπούσε, ήθελε να λύνει τα προβλήματά τους με όποιον τρόπο μπορούσε. Μιλούσε πολύ στο τηλέφωνο με τους φίλους της, τις νύχτες. 

Δεν ήθελε να κάνει παρέα με πολιτικούς ενώ φοβόταν υπερβολικά τους γιατρούς.

Φορούσε πάντα λευκά ή μαύρα ρούχα.

Το αγαπημένο της χρώμα ήταν το μαύρο. Της άρεσε το μαύρο χρώμα στα μαλλιά, γιατί δηλώνει ανδρισμό, ευθύτητα, δραστηριότητα.

Το αγαπημένο της παραμύθι ήταν η «Πολυάννα».

Η αγαπημένη της ατάκα ήταν «τίποτα δεν πρέπει».

Έκλεινε πάντα τις κουβέντες με τους φίλους της, λέγοντας, ΦΙΛΑΡΕΣ!

Βιβλία που έγραψε: «Αθώος σαν αγαπημένος» (εκδ. Καστανιώτη, 1989), «Τα κορίτσια στη σαβάνα» (εκδ. Νεφέλη, 1991), «Πιο πολύ, πιο πολλοί» (εκδ. Αστάρτη, 2000), «Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες» (εκδ. Κάκτος, 1996), συλλογή κειμένων από τη στήλη της «Επ' αυτοφόρω» στο περιοδικό «Γυναίκα» από την περίοδο 1989 έως 1996 καθώς και σειρά πέντε βιβλίων μαγειρικής υπό τον γενικό τίτλο «Η κουζίνα της Μαλβίνας» («Συνταγές για κόρες ακαμάτρες», εκδ. Αστάρτη 1999, «Μαλβινέζικα», εκδ. Αστάρτη, 1999, «Συνταγές για κουζίνα αποψάτη», εκδ. Αστάρτη, 2000, «Πιάτα της απάτης», εκδ. Αστάρτη, 2000, «Συνταγές κατάλληλες για όλους», εκδ. Αστάρτη, 2001). Επίσης, έγραψε την μυθιστορηματική βιογραφία της Αλίκης Βουγιουκλάκη («Γλυκό κορίτσι», εκδ. Αστάρτη, 1997). Το βιβλίο "Σαββατογεννημένη" (εκδ. Τσαγκαρουσιάνος, 2005 - με κείμενά της από το περιοδικό Symbol της εφημερίδας Επενδυτής), κυκλοφόρησε μετά το θάνατό της.

Έκανε τρεις γάμους και απέκτησε τρία παιδιά.

Πέθανε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 2002 από καρκίνο.

Επίλογος

Να σας αφήσω λοιπόν, γλυκές μου, αφού σας εφοδιάσω με δύο χρηστικές ατάκες του αλλοδαπού συγγραφέα Κωστή Παπαγιώργη. Μνημονεύστε τες, όποτε χρειαστεί να κατανοήσετε όλους εκείνους τους δευτεροκλασάτους, για τους οποίους η επιτυχία των άλλων αποτελεί ύβρη κατά του προσώπου τους.

«Στήνοντας πολέμους, η μετριότητα αποκτά κύρος. Νιώθει ίση με κείνο που καταγγέλλει, γιατί διαφορετικά η φιλία θα την καταδίκαζε σε ταπεινωτική συγκατάβαση. Καλύτερα, λοιπόν, εχθρός και ελεύθερος παρά φίλος και υποδεέστερος» [...]

«Όταν πλωτοκυκλοφόρησε το Είναι το Μηδέν, αμέσως ιδρύθηκε η λέσχη των αντισαρτρικών. Οι καταγγελίες ήταν εντυπωσιακές: λογοκλοπή, παράφραση, ψευδομοντερνισμός, ρηχή δοκησισοφία. Η κατάληξη; Το πιο σοβαρό μέλος της λέσχης, ο Ζαν Βαλ , κατέληξε ιστορικός της σκέψης του Σαρτρ…».

Συμπέρασμα; Είναι ωραίο να σε μισούν, ιδίως τη στιγμή που «σε γαληνεύει το πρωτείο».